Biczkowski Szczepan (1894-1973), urodził się 24.12.1894 r. w Pakości w rodzinie Franciszka i Katarzyny z domu Kotlarek. W latach 1901-1908 uczęszczał do szkoły powszechnej w Pakości. Po ukończeniu sześciu klas podjął pracę w miejscowej cukrowni Union. 10 maja 1915 roku powołany do armii niemieckiej. Odbywał służbę w 140 pułku w Inowrocławiu. 4 września 1915 skierowany na front walczył na terenie Rosji, Rumunii i Francji. Zdezerterował i powrócił do Pakości 12 listopada 1918 roku. Już 23 listopada brał udział w rozbrajaniu stacjonujących na terenie cukrowni oddziałów niemieckich. Od 28 grudnia 1918 do 5 stycznia 1919 był członkiem straży obywatelskiej. 5 stycznia wyruszył wraz z kompanią pakoską na odsiecz Inowrocławia, gdzie brał udział w walkach o dworzec kolejowy. 9 stycznia wraz z pakoskim oddziałem został skierowany na front północny powstania. S. Biczkowski brał tutaj udział w akcji, która doprowadziła do zajęcia Łabiszyna. Następnie bronił śluzy pod Antoniewem przed atakami niemieckiego grenschutzu. Na początku lutego uczestniczył w krwawych bojach pod Elizewem i Słonawami. Od 5 lutego w składzie kompanii pakoskiej bronił V odcinka frontu w okolicach Szubina pod Gromadnem, Ludwikowem i Kowalewem. 29 kwietnia uczestniczył w obronie Lipy, Jaktorowa i Jelenia. 5 maja 1919 r. wraz z kompanią wycofany z frontu północnego, przeniesiony do Poznania i wcielony do 67 pułku piechoty (9 pułku strzelców wielkopolskich). Tuż po sformowaniu jego pułk przeniesiono na okres 8 tygodni w okolice Nakła. Kolejnymi miejscowościami na mapie powstańczych losów S. Biczkowskiego były: Krotoszyn oraz zajęte przez jego pułk po opuszczeniu przez Niemców Leszno, Rawicz i Miejska Górka. W czasie wojny polsko-bolszewickiej walczył na froncie litewsko-białoruskim. Uczestniczył w odwrocie wojsk polskich spod Berezyny. 2 maja 1920 został ranny. Poddany leczeniu w szpitalu wojskowym w Krakowie 29 czerwca 1920 r.  odesłany następnie do Pakości jako rocznik niepoborowy. 7 czerwca 1920 roku otrzymał powołanie do baonu zapasowego w Jarocinie. Zwolniony dnia 10 lipca 1920 roku, a następnie powołany ponownie 29 lipca do 5 pułku strzelców granicznych. Ostatecznie przeniesiony do rezerwy w stopniu st. szeregowego 10 listopada 1920 roku. 12 listopada tegoż roku podjął pracę w cukrowni Pakość jako przetokowy. 1 lutego 1921 roku w kościele parafialnym w Miejskiej Górce zawarł związek małżeński z poznaną w czasie powstania Franciszką Musielak, urodzoną 4.08.1894r. w Gostkowie (powiat Rawicz), córką Macieja i Jadwigi z domu Szymkowiak. W okresie międzywojennym pracował w pakoskiej cukrowni. 20.11.1924 r. złożył egzamin w służbie przetokowej i konduktorskiej. Okresowo pozostawał bez pracy. 17.12.1939 r. został wraz z rodziną wysiedlony piątym transportem do Krakowa (nr karty wysiedleńczej 349). Początkowo był przetrzymywany w obozie w Łobzowie, a w styczniu 1940 roku otrzymał mieszkanie na ul. Paulińskiej u ojców augustianów na krakowskim Kazimierzu. W czasie pobytu na wysiedleniu przez trzy miesiące ukrywał w swoim mieszkaniu Żydówkę. Był członkiem Towarzystwa Powstańców i Wojaków, Związku Powstańców Wielkopolskich (zweryfikowany pod numerem 2289). Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918 –1921 w 1939 r., Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski w 1972 r. W tym samym roku za udział w Powstaniu Wielkopolskim uchwałą rady państwa mianowany na stopień podporucznika WP. Miał 3 synów i córkę. Zmarł 20.09.1973 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Pakości.

 

Życiorys Szczepana Biczkowskiego pisany przez niego z 8.01.1936 r., rękopis

relacja córki Heleny Biczkowskiej

dokumenty rodzinne

Sment R. – Opis dziejów kompanii pakoskiej w Powstaniu Wielkopolskim, Pakość 1970, (maszynopis).

Łada H. – Udział społeczeństwa pakoskiego w Powstaniu Wielkopolskim 1918/1919, Pakość 1978.

   biogramy