Klich Edmund (1891-1967), sierżant, urodził się 8.11.1891 roku w Pakości w rodzinie Józefa i Marii z Soszyńskich. Od 7 do 14 roku życia uczęszczał do 7-klasowej szkoły katolickiej w Pakośći. Po jej ukończeniu terminował w zakładzie swojego ojca, mistrza rzeźnickiego. Należał do Towarzystwa Młodzieży Katolickiej, w którym przez kilka lat sprawował funkcję prezesa. Był również członkiem Towarzystwa Śpiewu w Pakości. W 1913 został powołany do wojska pruskiego. Otrzymał przydział do pułku grenadierów piechoty  w Szczecinie (Krzekowo). Po ukończeniu szkolenia ogólnowojskowego został skierowany na kurs sanitariuszy do Kołobrzegu. Z chwilą wybuchu wojny pełnił służbę w charakterze sanitariusza w lazarecie garnizonowym w Gnieźnie. W 1915 roku został wysłany na front rosyjski jako żołnierz 3 kompanii 1 batalionu 49 regimentu piechoty . W 1917 roku jego pułk wycofano z Rosji i przerzucono na front zachodni. 20.11.1918 r. został zwolniony z wojska w stopniu starszego szeregowego i powrócił do Pakości. Włączył się aktywnie do przygotowań powstańczych. Ze względu na wadę wzroku został wyznaczony do pełnienia wart przy komendzie miasta na dworcu kolejowym. Zgłosił się jako ochotnik do PKU w Gnieźnie jako wykwalifikowany sanitariusz (jego rocznik był niepoborowy). 24.03.1919 r. dostał przydział do formowanej w Poznaniu kompanii sanitarnej. W lipcu 1919 r. na wniosek Inspektora Sanitarnego Wojsk Wielkopolskich gen. Wierzejewskiego został awansowany do stopnia kaprala . W sierpniu 1919 r. jego kompania pod dowództwem mjr Graczykowskiego, w składzie 17 dywizji piechoty, wyruszyła na front. W grudniu 1919 r. otrzymał awans na plutonowego. W styczniu 1920 r. został przydzielony do dywizji pomorskiej i skierowany na front w okolice Gniewkowa. Po zajęciu Pomorza kompanię przeniesiono z Torunia na front litewsko-białoruski z przydziałem do 17 dywizji piechoty (przełom II/III 1920 r.). W maju 1920 roku mianowano go na stopień sierżanta. Brał udział w walkach w czasie odwrotu na Warszawę od Głębokiego przez Mołodeczno do Zakroczymia, a następnie pod Łomżą, Grajewem i Suwałkami. Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej został przydzielony do baonu zapasowego w Poznaniu, skąd w dniu 10.11.1920 r. zwolniono go do cywila. W okresie międzywojennym prowadził własny zakład masarski. W 1922 roku ożenił się z Anną Płoszaj i zamieszkał w domu odkupionym przez swojego teścia od Władysława Poczekaja (pierwszego d-cy kompanii pakoskiej). Był aktywnym członkiem chóru kościelnego „Halka”. Z chwilą wybuchu II wojny światowej był wraz z innymi powstańcami wielkopolskimi przetrzymywany przez Niemców w miejscowej szkole w charakterze zakładnika. W czasie okupacji, z powodu braku księdza w Pakości, z narażeniem życia pomagał w pochówku zmarłych Polaków. W 1941 roku pracował w masarni w Obornikach Wlkp. Po zakończeniu działań wojennych znalazł zatrudnienie jako urzędnik stanu cywilnego. Zajmował się też referatami oświaty i kultury. Zmarł 24.05.1967 roku. Miał pięcioro dzieci: Marię, Romana, Henryka, Stefana i Teresę. 18.12.1958 r. odznaczony Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym nr C-74354.

Dokumenty rodzinne, relacja córki Teresy

CAW w Warszawie - teczka personalna

  biogramy