Władysław Poczekaj (1885-1958), dowódca kompanii pakoskiej, kpt. Wojska Polskiego. Urodził się 4 czerwca 1885 r. w Bydgoszczy, w rodzinie inteligenckiej Stefana i Apolonii z Cichockich. Ukończył szkołę podstawową i wydziałową w Bydgoszczy (maturę seminaryjną uzyskał w 1905r.). Pracę pedagogiczną rozpoczął w Pakości.  W 1909 poślubił Anielę Drozdowską, która wywodziła się z rodziny o głębokich tradycjach patriotycznych. Jako polski nauczyciel w pruskiej służbie nauczał potajemnie języka polskiego. Przeniesiony przez władze niemieckie do Sprembergu (Łużyce), do studium dla nauczycieli szkół handlowych, gdzie po uzyskaniu dyplomu podjął pracę. W 1914r. został powołany do armii niemieckiej (służba sanitarna). Przebywał m. in. na froncie francuskim. Pomagał mieszkańcom Pakości uciekającym przed poborem do armii niemieckiej dostarczając im przepustki wojskowe. 13.09.1918 r. powrócił do Pakości i wziął czynny udział w rozbrajaniu oddziałów niemieckich stacjonujących w mieście. 5 .01.1919r. jako dowódca kompanii pakoskiej (składającej się częściowo z jego wychowanków) wyruszył na odsiecz Inowrocławia i walczył w składzie zachodniej grupy operacyjnej. 9.01.1919 r. na rynku w Pakości wraz z całym oddziałem złożył przysięgę na ręce ks. J. Kurzawskiego. 11 stycznia z K. Dratwińskim dowodził oddziałem około 200 powstańców w bitwie o Łabiszyn, walczył także w okolicach Barcina, Rynarzewa i Chodzieży (front północny). W wyniku konfliktu z dowódcą odcinka kpt. J. Tomaszewskim został przeniesiony do 2 baonu 4 pułku strzelców wielkopolskich. Po złożeniu egzaminu w Wągrowcu, pełnił m. in. stanowisko oficera oświatowego przy dowództwie głównym Wojska Wielkopolskiego. W połowie października 1919r. przeniesiony do rezerwy w stopniu porucznika rozpoczął pracę w Banku Handlowym w Inowrocławiu. W latach 1919-1922 był prokurentem w Banku Handlowym w Poznaniu (od 1921 w Bydgoszczy), 1922-1934 prezesem rady nadzorczej hurtowni drewna Wisła w Bydgoszczy (do 1925) i Towarzystwa Akcyjnego Bydgoskiej Fabryki Narzędzi. W latach 1926-1930 był właścicielem firmy przewozowej z siedzibą przy ulicy Pomorskiej 38. 

ogłoszenie z dnia 24.07.1927 w Gazecie Bydgoskiej 

Od 1934r. prowadził własne przedsiebiorstwo w Bydgoszczy (cegielnię).  2.09.1935 r. brał udział w zjeździe uczestników powstania w Pakości, na którym wygłosił referat o początkach działań powstańczych. Aby ułatwić studia medyczne synowi przeprowadził się do Poznania zamieszkując przy ulicy Petersona 13/1. 26.07.1935 r. przeniósł sie do Nochowa w powiecie śremskim.  W okresie międzywojennym był członkiem zarządu głównego Związku Powstańców Wielkopolskich w Poznaniu. 15 sierpnia 1937 r. brał udział w zorganizowanych przez pakoskie koło TPiW uroczystościach, podczas których otrzymał honorową odznakę 9 pułku strzelców wielkopolskich. Pakoscy towarzysze broni wręczyli mu także egzemplarz kroniki kompanii pakoskiej. Przed wybuchem wojny zamieszkiwał w Poznaniu na ul. B. Winklera 24. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939r. W początkowej fazie okupacji urządził własnym kosztem w sali gimnastycznej w Parku Wilsona kuchnię polową, która wydawała 1600 obiadów dziennie dla głodnych mieszkańców Poznania. Działalność tę przerwało 13.12.1939r. jego wysiedlenie wraz z rodziną do Mrozów, powiat Mińsk Mazowiecki. Tam wspólnie z Bronisławem Szmejcerem wydzierżawił tartak, który po roku odebrali mu Niemcy. Poszukiwany za działaność patriotyczną przeniósł się do Warszawy. Aby uniknąć aresztowania często zmieniał miejsce pobytu. Ostatnie 3 lata okupacji spędził u rodzin Skonnych i Kornieckich. Zarabiał na życie pomagając w nielegalnej produkcji mydła. Ukrywał się również w Pruszkowie. Należał do AL, był oficerem do zadań specjalnych (organizował ratunek dla wieźniów "Pawiaka" oraz więzienia przy ul. Rakowieckiej), awansowany do stopnia kapitana. Dzień przed wybuchem powstania warszawskiego wrócił do przebywającej w Mrozach rodziny. 17.10.1944r. został  wraz z synem wcielony do Wojska Polskiego, walczył m.in. na Rzeszowszczyźnie. Otrzymał przydział jako pomocnik szefa wydziału zaopatrzenia intendentury III armii. Następnie był dowódcą kompanii Oficerskiej Szkoły Kwatermistrzowskiej (4 p.a.p.), a w końcu szefem wydziału 13 dywizji. Na początku 1946 r. został zdemobilizowany na własną prośbę. 27.06.1946 r. wrócił do Poznania, gdzie podjął pracę społeczną w Związku Powstańców Wielkopolskich. 25.08.1946r. jako Komendant Związku Powstańców i Wojaków
kpt. Władysław Poczekaj złożył przed odbudowanym Grobem Nieznanego Powstańca Wielkopolskiego w Bydgoszczy raport i ślubowanie wiernej służby Polsce. Był członkiem PPS w komitecie miejskim w Poznaniu. W 1946r. delegowany na stanowisko burmistrza Międzyrzecza, funkcję tę sprawował do 1947r. , kiedy to uchwałą PK PPS został odwołany . Powodem dymisji było niepodporządkowywanie się dyrektywom partii. Uznano go także za intryganta i sabotażystę w kwestii jedności działania PPS i PPR. Zarzucanu mu prowadzenie "samodzielnej polityki gospodarczej". Po II wojnie światowej był zaproszony na uroczystość odsłonięcia na pakoskim rynku tablicy upamiętniającej złożenie przysięgi przez pakoski oddział powstańczy. W latach 1948-1955 prowadził w Poznaniu prywatną firmę. Przeszedł na emeryturę w 1956r. Zmarł 11 sierpnia 1958r., pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu górczyńskim. 

grób Poczekajów na cmentarzu górczyńskim

Odznaczony był m.in. Krzyżem Walecznych (1944), Srebrnym Krzyżem Zasługi (1946), Złotym Krzyżem Zasługi (1946), Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym (1957). Żonaty z Marią Anielą z Drozdowskich (1885-1960), pielęgniarką w szpitalu powstańczym w Pakości, miał syna Jana Stefana (1910-1985), 3 wnucząt: Jana Tadeusza, Małgorzatę i Bognę.

Słownik biograficzny powstańców wielkopolskich, pod red. A. Czubiński, B. Polak, Poznań 2002r.

Informacje zebrane przez p. Grzegorza Roczka: od towarzyszy broni, krewnych, współpracowników,  w Archiwach Państwowych w Poznaniu, Bydgoszczy i Zielonej Górze.

Informacje wnuczki Bogny Poczekaj-Ryszczuk

biogramy